Ова растение не е само обична декорација во саксија; тоа е жив механизам на природата! Ако барате собно растение што не бара многу грижа, а изгледа навистина извонредно, ова е совршениот избор.
Некои собни растенија пленат со раскошни цветови, а други со необични форми, но Oxalis triangularis поседува нешто навистина посебно: неговите листови всушност се движат во текот на денот. Оваа фасцинантна виолетова убавица – позната под имињата виолетова детелина, украсна детелина или лажна детелина – ги отвора и затвора своите листови како пеперуткини крилја, реагирајќи на ритамот на светлината. Иако е многу декоративно и не е особено тешко за одгледување, постои една грешка што тешко ја простува.
Неговите триаголни, виолетови листови потсетуваат на пеперутки; тие се шират кон светлината преку ден, а потоа полека се спуштаат и се затвораат навечер. Токму овој необичен ритам создава впечаток на растение што е во постојана промена.
Иако е познато под имиња како виолетова детелина, украсна детелина и лажна детелина, од ботаничка гледна точка, тоа не е вистинска детелина. Припаѓа на семејството Oxalidaceae (киселици), а сличноста со детелината доаѓа од неговите листови, кои се составени од три ливчиња.
Најкарактеристичната одлика на ова растение се неговите лисја, составена од три остри, триаголни ливчиња. Нивната боја може да варира од темноцрвена до многу темновиолетова, при што некои примероци имаат посветли шари по средината на листот. Централниот превој на секое ливче дополнително ја нагласува карактеристичната форма на пеперуткини крилја. Листовите се отвораат кон дневната светлина, додека ноќе, во облачни денови или при допир, можат да се спуштат и да се затворат. Ова движење е сосема природна реакција на растението на промените во светлината и условите во околината. Цветовите го следат истиот ритам и се затвораат кога околината ќе се стемни.
Од задебелените подземни делови излегуваат бројни долги стебленца, поради што растението со текот на времето добива густа, бујна и заоблена форма. Во поволни услови, достигнува висина од приближно петнаесет до триесет сантиметри.
За да се обезбеди буен раст, на виолетовата детелина ѝ е потребна многу индиректна светлина. Најдобро напредува во близина на прозорец свртен кон исток или запад, каде што добива поблаги сончеви зраци наутро или доцна попладне. Ако се чува во близина на прозорец свртен кон југ, препорачливо е во текот на летото да се тргне подалеку од стаклото или да се заштити со лесна, проѕирна завеса, бидејќи силното пладневно сонце може да предизвика појава на светли дамки и сушење на рабовите на листовите.
За време на периодот на активен развој на листовите и цветовите, виолетовата детелина претпочита умерено влажна почва, но не поднесува долготрајно задржување на вода. Треба да се полева кога ќе се исуши горниот слој на почвата, а вишокот вода мора да се отстрани од садот за да се спречи гниење на подземните делови.
Постојано влажната почва е најчестата причина за пропаѓање на ова растение. Стеблата може да омекнат, додека листовите почнуваат да пожолтуваат и да ја губат својата цврстина. Од друга страна, прекумерно сувата почва предизвикува венење на листовите и сушење на стеблата, иако растението обично брзо се опоравува по умерено полевање.
Најдобар избор е мешавина од земја за собни растенија со добра дренажа, на која може да се додаде перлит или крупен песок за подобрување на одводот на водата. Садот мора да има дренажни отвори. За време на активниот раст, растението може да се прихранува со благо течно ѓубриво на секои неколку недели, додека во периодот на мирување прихранувањето треба целосно да се прекине.
Една од најинтересните карактеристики на виолетовата детелина е нејзиниот период на мирување, за време на кој надземниот дел од растението може делумно или дури целосно да се исуши. Листовите ја губат свежината, пожолтуваат и постепено исчезнуваат. Иако може да изгледа како растението да изумира, енергијата се зачувува во подземните изданоци, од кои ќе изникнат нови листови откако ќе заврши периодот на мирување.
Како што растението почнува да влегува во фазата на мирување, полевањето треба постепено да се намалува. Исушените листови и стебла може да се отстранат, а садот да се премести на поладно место. Почвата треба да остане речиси сува во текот на овој период за да се спречи гниење на подземните изданоци.
По неколку недели или месеци, може да се појават првите нови изданоци. Тогаш, садот треба да се врати на светло место и постепено да се продолжи со полевањето.
Периодот на мирување не мора секогаш да настапува во исто време секоја година. На неговиот почеток можат да влијаат температурата, нивото на светлина, возраста на растението и условите во просторијата. Во тој момент најважно е да не се продолжи со обилно наводнување, бидејќи вишокот вода за време на периодот на мирување може да доведе до гниење на подземните делови и на крајот да го уништи растението.
