Кинеските истражувачи презентираа долгорочен концепт за борбено возило со тежина од околу 60 тони кое би користело компактен нуклеарен реактор со моќност од 10 мегавати и електромагнетен топ од 50 мегаџули енергија. Според нивните пресметки, топот би можел да го забрза проектилот до околу 3,5 километри во секунда, што теоретски би овозможило дострел од околу 450 километри, објави „Interesting Engineering“.
Развојот е планиран во три фази. Првичната верзија би користела дизел генератор од 1.500 коњски сили и електромагнетен топ од 10 мегаџули, со теоретски дострел од околу 150 километри. Суперкондензаторите и замаецот би се користеле за напојување на системи со голема потрошувачка.
Во втората фаза, енергијата на топот би се зголемила на 20 мегаџули, со проектиран дострел од околу 300 километри. Возилото би имало и електромагнетен штит од 10 мегаџули енергија, како и околу пет тони напредни системи за складирање на енергија.
Истражувачите предвидуваат употреба на батерии во цврста состојба и суперспроводливи системи за складирање на енергија, додека вградена микромрежа би ги контролирала електричните системи на возилото.
Само последната фаза, планирана по 2045 година, предвидува замена на дизел генераторот со компактен нуклеарен реактор. Реакторот би користел ладење од легура на олово-бизмут и би произведувал 10 мегавати топлинска енергија.
Според концептот, целиот реакторски систем треба да се смести во простор од само два кубни метри, додека масата за заштита од зрачење не треба да надминува три тони. Исто така, се предвидува дека замената на горивото ќе биде потребна најмалку еднаш на секои пет години.
Еден од најголемите проблеми би бил одводот на топлината. Реакторот би произведувал значителна количина топлина што би требало да се отстрани од борбеното возило, додека целиот систем би морал да издржи услови на возење теренско возење и удари.
Посебен проблем би бил шинскиот топ. Реакторот може континуирано да произведува електрична енергија, но не може веднаш да ја обезбеди огромната количина на енергија потребна за едно истрелување. Затоа, енергијата би морала да се акумулира помеѓу двата истрела во кондензатори, батерии и други системи за складирање.
Инсталирањето на реактор би го зафатило и просторот и масата потребни за заштита на оклоп, муниција и екипаж. Воениот експерт интервјуиран од „Саут Чајна морнинг пост“ оцени дека инсталацијата на фисионен реактор во тенк е сè уште нереална, посочувајќи ги проблемите со заштитата од зрачење и отстранувањето на топлината.
Како можна алтернатива беше предложено беспилотно возило. Тоа би можело да ја користи големата количина на достапна електрична енергија за ласери, микробраново оружје, радарски системи и електронско војување.
Кинескиот нуклеарен тенк засега останува долгорочен истражувачки концепт. Студијата е објавена во кинеското рецензирано списание „Акта Арментари“.
