Растењето со мајка која постојано го истакнува сопственото страдање може кај детето да всади чувство на вина, прекумерно чувство на одговорност и тешкотии во поставувањето граници.
Некои мајки често зборуваат за тоа колку жртвувале за своето семејство, како никој не ги разбира и колку страдале заради другите. Нивните чувства стануваат центар на семејниот живот, а со текот на времето, детето може да почне да верува дека тоа лично е одговорно за среќата на својата мајка.
Иако ваквото однесување можеби не е намерно, последиците можат да бидат сериозни. Детето кое постојано се обидува да го утеши родителот, понекогаш може прерано да ја преземе улогата на возрасен.
Детето станува утешител на мајката
Кога мајката често изразува дека е несреќна, неразбрана или дека сè подредила на потребите на другите, детето може да почне да ги потиснува сопствените потреби за да не ѝ предизвика дополнително страдање.
Во психологијата постои концепт познат како „емоционална парентификација“. Ова опишува ситуација во која детето ја презема одговорноста за емоционалните потреби на родителот, станувајќи негов утешител, доверлива личност или посредник во семејните конфликти.
Прегледот на истражувања, објавен во списанието International Journal of Environmental Research and Public Health, го поврзува овој вид на замена на улогите со различни емоционални тешкотии – особено кога тоа трае долго и ги надминува развојните капацитети на детето.
Чувството на вина опстојува и во зрелоста
Детето кое често слуша за жртвите што мајката ги направила за него, може да почне да верува дека нема право на сопствени желби.
Подоцна во животот, на таквата личност може да ѝ биде тешко да каже „не“, да донесе одлука што не му се допаѓа на родителот или да постави граници без да чувствува вина. Истражувањата за психолошката контрола од страна на родителите укажуваат на тоа дека предизвикувањето вина кај децата може да биде поврзано со самообвинување и прекумерно чувство на одговорност за емоциите на другите.
Љубовта почнува да наликува на обврска.
Во такво семејство, детето може да научи дека љубовта значи постојано саможртвување, угодување на другите и грижа за нив. Како резултат на тоа, детето подоцна може да ги занемарува сопствените потреби, да избегнува конфликти или да чувствува принуда да ги решава проблемите на блиските луѓе.
Сепак, важно е да се нагласи дека мајката која минува низ тежок период не е автоматски родител кој става емоционален товар врз своето дете. Постои клучна разлика помеѓу повременото изразување тага и постојаното очекување детето да биде одговорно за емоционалната состојба на родителот.
Што всушност му е потребно на детето?
На детето му е потребно да знае дека неговите чувства се важни – дека е во ред да се чувствува луто, тажно или незадоволно – и дека нема обврска да го прави својот родител среќен.
Возрасните имаат право на поддршка, но таа поддршка треба да ја бараат првенствено од други возрасни лица, а не од децата.