Саиф ал-Ислам Гадафи, син на поранешниот либиски лидер Моамер Гадафи, беше убиен на 53-годишна возраст. Неговиот пат го однесе од очигледен наследник на неговиот татко, низ децении затвор во оддалечен планински град, до неуспешна претседателска кандидатура што на крајот го поткопа изборниот процес. Веста за неговата смрт беше потврдена денеска од извори блиски до семејството, неговиот адвокат Халед ал-Зајди и либиските медиуми, но околностите сè уште не се познати, пишува „Ројтерс“.
Иако не држеше официјална позиција, некогаш се сметаше за најмоќна личност во Либија по неговиот татко, автократ кој владееше повеќе од четири децении. Саиф ал-Ислам ја обликуваше политиката, водеше чувствителни дипломатски мисии и беше инструментален во преговорите за откажување на Либија од оружје за масовно уништување, како и за обештетување на семејствата на жртвите од бомбардирањето на летот 103 на Пан Ам над Локерби во 1988 година.
Решен да ја извлече Либија од статусот на меѓународен отпадник, Саиф ал-Ислам соработуваше со Западот и се претстави како реформатор кој се залага за уставот и почитувањето на човековите права. Образован на Лондонската школа за економија и течно говорејќи англиски јазик, тој беше прифатливото лице на Либија за многу западни влади.
Сепак, кога избувна востанието против долгогодишното владеење на Гадафи во 2011 година, тој без двоумење ја избра семејната и кланската лојалност. Тој стана архитект на бруталното задушување на протестите и ги нарече бунтовниците стаорци. Зборувајќи за „Ројтерс“ за време на востанието, тој рече: „Се бориме тука во Либија, умираме тука во Либија“.
Тој предупреди дека ќе има „реки од крв“ и дека владата ќе се бори „до последниот маж, жена и куршум“. „Цела Либија ќе биде уништена. Ќе ни требаат 40 години за да се договориме како да ја водиме земјата, бидејќи денес секој ќе сака да биде претседател или емир, секој ќе сака да владее“, рече тој, покажувајќи со прстот кон камерата во телевизиско обраќање.
Откако бунтовниците го зазедоа Триполи, Саиф ал-Ислам се обиде да избега во соседниот Нигер преправен како бедуин. Сепак, тој беше заробен од бригадата Абу Бакр Садик на пустински пат и однесен во градот Зинтан, околу еден месец откако неговиот татко беше уапсен и погубен. Се верува дека бил предаден од либиски номад. „Останувам тука. Штом ќе излезам, ќе фрлат куршуми врз мене“, рече тој во времето на неговото заробување.
Следните шест години ги помина во заробеништво во Зинтан, далеку од привилегираниот живот на кој беше навикнат, со тигри како домашни миленици и дружејќи се со британската елита. „Хјуман рајтс воч“ го посети во затвор, а нејзиниот директор за Либија во тоа време, Ханан Салах, рече дека не се пожалил на малтретирање, но изрази загриженост што поголемиот дел од времето го поминал во самица. Му недостасувал еден заб и рекол дека бил изолиран од светот, но имал пристап до телевизија и некои книги.
Суд во Триполи го осуди во отсуство на смрт со стрелање во 2015 година за воени злосторства. Меѓународниот кривичен суд (МКС) во Хаг, исто така, издаде потерница по него за убиство и прогон.
Откако беше ослободен од милицијата во 2017 година според законот за амнестија, тој се криеше во Зинтан со години. Од 2016 година, му е дозволено да комуницира со надворешниот свет и прима посетители со кои разговарал за политиката и состојбата во земјата.
Тој повторно се појави во јавноста во 2021 година, кога се кандидираше за претседател во градот Сабха, облечен во традиционална либиска облека. Тој се потпираше на носталгијата за релативната стабилност што постоеше пред востанието во 2011 година, но неговата кандидатура предизвика контроверзии и жестоко противење од моќни вооружени групи.
Во интервју за списанието „Њујорк тајмс“ во 2021 година, Саиф ал-Ислам ја објасни својата политичка стратегија. „Десет години бев одделен од либискиот народ“, рече тој. „Мора да се вратите полека, полека. Како стриптиз. Мора малку да си играте со нивните умови.“
