За државничкиот однос кон нацијата: По обраќањето на Ципрас до Македонците – проф. Митко Б. Панов


„Само со проучување на минатото, можеме да ја предвидиме иднината … само со почитување на минатото можеме да бидеме достојни за иднината“ (Winston Churchill, Speech at the Lord Mayor’s Banquet in Guildhall, 9 November 1951).



Цитираните зборови на Черчил изречени во далечната 1951 г., како и оние од 1953 г. кога го дава советот „Проучувај ја историјата. Во историјата се кријат сите тајни на државништвото,” се и денес релевантни за сите кои претендираат да се занимаваат со политика, а особено оние кои имаат амбиции да бидат лидери на нацијата.

Да се биде државник во вистинска смисла на зборот подразбира да се познава и респектира историјата на нацијата која тој/таа ја претставува. Генерациските жртви, стремежи и идеали на народот кој ја изградил државноста отсекогаш биле темелот на нацијата, врз кој се градела иднината.

Во Република Македонија ваквите оштоприфатени национални начела и принципи, евидентно го имаат изгубено значењето. Наместо респектирање на историјата на нацијата, истата е сведена на политичко средство за решавање на идентитетските спорови со соседите.

Историјата, името на државата, а со тоа и идентитетот на нацијата, се дадени како залог за иднината. Иднина на нација, без минато!

Ваквиот прогресивен и храбар „државнички“ приод, со кој не се зборува за „минатото, туку за иднината“, го поздрави поранешниот грчки премиер, Алексис Ципрас.

Во видео обраќањето од 7 јули 2020 г., Ципрас потенцира дека како резултат на ваквата државничка политика „Северна Македонија“ повеќе не ги изразува „балканските несигурности на мала европска земја, која се плаши да ја изгуби својата историја,“ туку ја рефлектира визијата за „самоуверена балканска земја, која се бори за создавање историја“.

Со тоа, Ципрас отворено им го предочи на граѓаните добро познатиот грчки став на негирање на македонската нација, порачувајќи му на „народот на Северна Македонија“ дека не треба да стравува од губењето на својата историја. Бидејќи, за сметка на тоа „самоуверено“ ќе се бори за создавање историја на новата нација, прифатлива за соседите.