Можат ли финансиски имотните да „купат“ подолг живот?


Домашните медиуми се полнат со текстови и сознанија кои се сведуваат на едно прашање – дали светските богаташи можат да купат подолг живот или дури и бесмртност. Овој стремеж, доколку се оствари, би бил круна на она што веќе се случува – продолжување на животот со разни „помагања“.
Богатиот свет прибегнува кон ова со децении. Едно од тие помагала, како што се тврди е хипербаричната комора, односно подолг „престој“ во неа.


 

Во книгата „Градба на цивиизации“, Амин Малуф, светски мислител, писател и новинар, со француско и либанско потекло ги отвара овие теми.

Вртоглавиот напредок на сајбер технологиите и достигнувањата во медицината, заедно со глобализацијата, го наведуваат авторот до многу песимистички заклучок – лесно може да се случи богатите да почнат да ги третираат сиромашните како отпад.

Цитат од книгата: „Најдоброто што човештвото може да направи – е изопачено со најлошото што може да го направи. Ова е трагичен парадокс на нашето време и се остварува во многу области.

Дури и најперспективните и најкорисните медицински откритија можат да бидат катастрофални за иднината на нашиот вид, во свет во распаѓање. Ако утре науката успее да го совлада процесот на стареење на клетките, како и процесот на замена на органи и со тоа значително да го продолжи животот, зарем тоа не би било, неспорно, фасцинантна еволуција?

Но, тоа би било и застрашувачко, бидејќи само бесконечно мал дел од светската популација, барем за две или три генерации, би имал корист од оваа скапа техника. Ова малцинство од избраните на крајот ќе се одвои од масите на нивните современици за да конституира различно човештво кое има многу супериорна долговечност од другите смртници. Како би ја доживеале оваа нееднаквост, кулминација на сите нееднаквости? Дали оние кои би биле исклучени од долг живот би се помириле со својата судбина?

Напротив, можеме да претпоставиме дека тие би го удвоиле гневот и би сонувале за крвава одмазда. А привилегираните? Зарем не би биле во искушение да се забарикадираат зад високите ѕидови и безмилосно да ги уништат оние што ќе им се закануваат? Така пишува Малуф. Не само овој, туку и другите пасуси од неговиот текст, се многу поврзани со помалку песимистички, но потенцијално „подолгорочни“, уште поимагинативни заклучоци во многу делови од книгата.

На оваа тема зборува Љубомир Анѓелковиќ, атлетски шампион по Втората светска војна, цариник, дипломат, разузнавач, експерт за анализа меѓу редовите на пријателски дипломатски пораки, човек со широко образование, последен вршител на работите на амбасадата на СФРЈ во Гана.

Во оваа колумна, да потсетиме, тој сведочеше дека како мал во куќата на Рајтер на Дедиње во 1941 година го слушал Тито како го свири Шопен.

Бидејќи поради неволни околности во Гана станал „тиражен писател“ под името Коџо Вангорски, на Балканот објавува и преводи на тие книги – од романи до публицистички дела. Во една од нив, „Судбината на злото“, тој предвидува човечки генетски мутации за ова „различно човештво“ над нивото на обична научна фантастика. Како резултат на тоа, „малцинството на избраните“ на Малуф ќе еволуира во нов вид, претежно над хомо сапиенсот.

Тоа малцинство, веќе доминантно во однос на богатството, образованието и можноста за купување оази од чиста природа и воздух, би станало, вели на едно место Вангорски, хомо содржина, задоволен човек. Во друг пасос, попрецизно, хомо сапиенсот ќе биде поделен на хомо инфериорис и хомо супериорис. Тоа би било последица на раслојувањето на светот во екстремно богати и сиромашни – ние и другите посиромашни остануваме „хомо сапиенс“, додека не станеме инфериорни низ генерациите, овие други моќни и „капацитивни“ да живеат добро и богато да се лекуваат и стануваат надредени како вид.

Ова е тој футуризам на Вангорски: „Доколку не дојде до промена во сегашнато сè поостро раслојување на сопственоста како што се создава во капиталистичката корпоративна наднационална заедница, ќе има долгорочна стеснета можност за мешање на различни социјални и расни групи, што сигурно ќе доведе до трајни промени во геномот хомо сапиенс, во најмалку два човечки подвида“.

„Homo superioris, потомок на денешните „големи играчи“ и нивните „платеници“, ќе живее во исклучително поволни услови во оние области кои се најпогодни за целосен живот во однос на климата.

„Тој ќе има богата и хармонична „мускулатура“, благодарение на финансиските можности на неговите предци кои можеле да си дозволат приватни базени и приватни спортски сали. Од друга страна, хомо инфериорис, потомок на денешните „принудени безделници“ ќе живее во урнатините на денешните мегаполиси или во пештери, а можеби и во дрвја.

Ќе биде закржлавен поради лошата исхрана, но ќе има функционални мускули за лов и борба.

За среќа, сето тоа ќе се случи за стотици години, а за жал, процесот веќе е започнат“, пишува Коџо Вангорски, алијас Љуба Анѓелковиќ.

Извор: Нова Економија рс.